სამსახურის მაძიებლები დამეთანხმებიან ალბათ, რომ არსებობს არაერთი რეკომენდაცია, როგორ შევადგინოთ სივი, როგორ მოვიქცეთ გასაუბრებაზე, რა ჩავიცვათ, რა ვთქვათ, სად გავიხედოთ, როგორ გვეწყოს ხელები… მოკლედ სამსახური თუ გინდა, უკანა თათებზე უნდა დადგე და კუდი აქიცინოო გვეუბნებიან.

კეთილი და პატიოსანი, არავინ დაობს იმაზე, რომ ადამიანი, რომელიც ეძებს სამსახურს, ნორმალურად უნდა იქცეოდეს და ერთი სიტყვით, კარგი იმიჯი ჰქონდეს. მაგრამ არავინ არ ადგენს არც წესებს და არც ქცევის ნორმებს უდგენს მათ, ვინც დებს ვაკანსიებს საიტზე და ითვლებიან დამსაქმებლებად.

მათი რბილად რომ ვთქვათ, უპასუხისმგებლო მოთხოვნები, რამოდენიმე კატეგორიად შეიძლება დაიყოს:

1. უაზროდ გაბერილი მოთხოვნები, ხელფასი კი მიზერული მოთოხვნებთან შედარებით – ასეთი ვაკანსიები როგორც წესი მთელ გვერდზეა გაჭიმული საკვალიფიკაციო მოთხოვნებისა და მომავალი თანამშრომლისადმი წაყენებული მოთხოვნების ჩამონათვალით. ეს მოთხოვნები ზოგჯერ ძალიან არალოგიკურია და ერთი ადამიანის ძალ-ღონეს აღემატება ხოლმე მისი შესრულება და მით უმეტეს, 20-25 წლამდე სწავლაც. მაგალითად, ითხოვენ IT სეციალისტს. ხსნი ვაკანსიას და გხვდება მოთხოვნები, რომ გარდა იმისა, რაც ევალება IT-ს, უნდა შეასრულოს ვებ დიზაინერის, სისტემური ადმინისტრატორის, ქსელის ადმინისტრატორის და სხვათა მოვალეობები. ვინც არ იცის, შემიძლია დანამდვილებით ვუთხრა, რომ ინფორმაციული ტექნოლოგიები რამოდენიმე სფეროდ იყოდა და ეს იმის მსგავასია, ერთ ექიმს რომ დავავალოთ იყოს ქირურგიც, კარდიოლოგიც, სტომატოლოგიც, ოფთალმოლოგიც და ა.შ. თან ეს ყველაფერი სრულყოფილად იცოდეს 23-25 წლის ასაკში, ასე 4-5 წლიანი სამუშაო გამოცდილებით

2. არანორმალური სამუშაო დღე – ბოლოს რაც ვნახე ასეთი, ჰქონდა მაღაზია iPhone-ს. სამუშაო საათები იწყებოდა დილი 10 დან და გრძელდებოდა საღამოს 9-მდე, ნახევარი საათი შესვენება. კვირაში ერთი დღე დასვენება. მოკლედ, ადამიანი კი არა, ავტომატი უნდა იყო, ამას რომ გაუძლო… ხელფასი 500 ლარი. ამის მსგავს ვაკანსიაზე გავიარე გასაუბრება შარშან, იქ უარესი იყო – ხელფასი 270 ლარი, შენი კვებით და გზის ხარჯებით. ზოგჯერ შეიძლება ტაქსით მოგიწიოს წასვლამო. რა თქმა უნდა, აქ მე ვთქვი უარი. კიდევ რამოდენიმე იყო ასეთი, რა ჩამოთვლის… არადა 8 საათიანი სამუშაო დღისთვის მოხდა რევოლუცია თავაუღებლად მუშაობისას აუცილებლად დაუშვებს ადამიანი შეცდომას, გადაღლილობის გამო… ეს გახდება მიზეზი, გაუშვან თანამშრომელი, მოძებნონ ახალი და რა თქმა უნდა არ გასცენ დაპირებული პრემიები და ბონუსები ის კი არადა ხელფასსაც არ მისცემენ ალბათ, რაც იმუშავა… თანაც ცვლებში რომ აიყვანო მეტი ხომ უნდა გადაუხადო? რატომ უნდა შეიწუხო თავი, როცა ქვეყანა უმუშევრებითაა სავსე და შრომის კანონიც საშინელი გვაქვს?

 3. სიცრუე სამუშაო პირობებში – უწერიათ ერთი, მიდიხარ და გეუბნებიან მეორეს. ან სამუშაო საათებია უფრო მეტი, ან ხელფასი ნაკლები, ან ორივე ერთად და თან აქეთ გაყვედრიან – ხომ იცოდი, რომ ასე იყო, რატომ მოდიოდიო. თუ გინდა აუხსენი, რომ საიტზე თავად ეწერათ ასე – არც კი გისმენენ ან რას მოგისმენენ, როცა გამოღმა გედავებიან. იყო ასეთი შემთხვევაც, – იმ საქმეში, რასაც ახლა ვაკეთებ და თან შემიძლია ვთქვა, რომ ძალიან კარგად ვართმევ თავს, – ტრენინგი მომთხოვეს. ჩვენს სტილს უნდა მეორგოთო. კარგი ბატონო მეთქი და მთავარი სიურპრიზიც აქ მელოდა – ტრენინგში 100 ლარი უნდა გადაგვიხადოო! ხელფასი როგორ გგონიათ, რამდენი იყო? – გამომუშავებით…

4. არასერიოზული საკნოტაქტო ინფორმაცია – თუკი სამსახურის მაძიებელი უნდა მოეკიდოს სერიოზულად მეილს და თავის სივის შინაარსს, რატომ არ მოეთხოვება დამსაქმებელს იგივე? mail.ru –ზე და სხვა მსგავს დაბალი დონის მეილ სერვერების მეილები, არასერიოზული სახელები, გაუმართავი ვებ-გვერდები, გამორთული საკონტაქტო ნომრები, ან ისეთები, რომლებსაც არავინ პასუხობს… ეს არასრული ჩამონათვალია ამ სახის დარღვევების. მოთხოვნები კი იცოცხლეთ, აქვთ უზარმაზარი!

5. წაუკითხავი მეილები – აი მაგალითად, კომპანია “ცენტურიონი” ერთი თვეა ვაკანსიას დებს, რომ ოპერატორი სჭირდებათ. აგზავნი სივს და მეილი უკან გიბრუნდება – შეტყობინებით, რომ მიმღებს სავსე აქვს შეტყობინებების ყუთი (ინბოქსი). ვინმე რომ შედიოდეს იმ მეილზე, ნუთუ ვერ მიხვდებოდა, რომ სავსეა??? თუ შედიან ვერ ხვდებიან, კარგად ყოფილა მაგათი საქმე კავკაზუსში მუშაობისას კი მხვდებოდნენ ხშირად ეგეთები, რომლებიც ვერ ამჩნევდნენ, რომ ფოსტა სავსე იყო, მაგრამ იმას მაინც ხვდებოდნენ, რომ მეილი აღარ მისდიოდათ და რეკვდნენ მაინც პრობლემის გასარკვევად…. “ცენტურიონს” კი სულ არ აღელვებს როგოც ჩანს ეს ფაქტი და სამწუხაროდ, ასეთი “დამსაქმებლებიც” ბევრნი არიან… მეორე შემთხვევაა კიდევ, gmail-ის, ან yahoo-ს მიერ შავ სიაში შეყვანილი მეილები. ძირითადად, სპამერობის გამო. მე პირადად ვხვდები, უკან დაბრუნებული მეილების მიზეზს, ძველი სამუშაო გამოცდილების გამო, მაგრამ რამდენი ვერ ხვდება? ესეც გადავსებული მეილის დამამტკიცებელი საბუთი:

მოკლედ, ახლა ეს პირობითი კატეგორიები კიდევ რომ გავაგრძელო, ალბათ საკმაოდ დიდი სია გამოვა და ამას ჯობია, ფოტომასალა შემოგთავაზოთ, ყველ იმ აარალოგიკური თუ კურიოზული ვაკანსიისა, რაც არც თუ ისე დიდი ხნის მანძილზე მოვაგროვე…

აი ეს პირველი კატეგორიის მაგალითია, მოვალეობებს თუ დავუკვირდებით. ფიგაროს ეძებენ თუ IT სპეციალისტს, ვერ გაიგებ. მინიმუმ 2 ადამიანის საქმე ევალება ერთ ადამიანს. ერთი სიტყვით, “აქაც მე ვარ იქაც მე ვარ”…

ეს ორ კატეგორიაში გადის – დიდი სამუშაო დღე და ქართული ენის არ ცოდნა, პლუს უპატივცემულობა – თუ არ იცი ენა, ვინც იცის, იმან მაინც დადოს რა.

ხელფასი მიზერული, არადა დატვირთვა და პასუხისმგებლობა დიდია ასეთ ადგილას. ყურადღებიან ან მაღალი პასუხისმგებლობის მქონე მაინც არ უნდა იყოს? 40 წლის გოგონაც საერთოდ…  ქალის “ასაგდებ” განცხადებას უფრო ჰგავს, ვიდრე ვაკანსიას

აქ ხელფასია დაცინვა. მოთხოვნები კი, დიდი არაა, არც საქმე თითქოს ბევრი, მაგრამ სრული სამუშაო დღის განმავლობაში ადამიანს ჭამა არ უნდა დღეში ერთხელ მაინც? ანდა ღამის თერთმეტ საათზე რომ უშვებ სახლში, მუნიციპალური ტრანსპორტი ამ დროს უკვე აღარ მუშაობს და გამოდის, ტაქსით უნდა წავიდეს. ანუ ხელფასიდან რჩება არაფერი. თანაც საბოლოო ჯამში, ხალხთან ურთიერთობა სულაც არაა მარტივი საქმე.

თავმოყვარე და გამოცდილი IT აქ ნამდვილად არ მივა და საერთოდ – რატომ უნდა აძლიო პროცენტი სხვას, თავად ვერ ივლი გამოძახებებზე ადამიანი? მოკლედ, გამომუშავებით ანაზღაურება ასეთ შემთხვევაშიც დაცინვაა.

აქ ისევ მშობლიური ენის უცოდინარობა-უპატივცემულობასთან გვაქვს საქმე. განსაკუთრებით “სკანირება” მომეწონა. ადამიან-ანტივირუსს ეძებდნენ ალბათ. ასეთი ტერმინების ავტორებს ალბათ მიაჩნიათ, რომ რაც მეტ ბარბარიზმს გამოიყენებენ და მეტ გაურკვეველ წინადადებას დაწერენ, მით უფრო სერიოზულ კომპანიად გამოჩნდებიან….

ეს დიდი გაურკევლობა, პოტენციური დამსაქმებლის გაუმართავი ვებ-გვერდის მაგალითია.

ესეც იგივე – გაუმართავი ენა, ტრეფიკინგული სამუშაო დღე.

ეს ორგანიზაცია მუდამ ორიგინალური მოთხოვნებით გამოირჩევა, მაგრამ ამან ყველაფერს გადააჭარბა – თან უნდა დაიცვას, თან მიწაზე იმუშაოს, შეასრულოს სარემონტო სამუშაოები, დაალაგოს და მოკლედ, ამ ჩამონათვალს თქვენც კი წაიკითხავთ. საინტერესო ისაა, რომ ეს ყველაფერი ერთ ადამიანს ევალება! სამუშაო დატვირთვას სრული კი არა, არაადამიანური უნდა ეწეროს!

ამას ჰქვია არაპროფესიონალიზმი და ისევ ენის უცოდინარობა. “სარიშვილი” ასეთი პროგრამა სუპერმარკეტებისათვის თუ დაწერა ვინმემ არ ვიცი, მაგრამ კომპანია Microsoft-ს ასეთი პროგრამა რომ არ გამოუშვია ნამდვილად ვიცი. არადა რა ლამაზად წერია, სარიშვილი და სხვა საოფისე პროგრამებიო… ან იქნებ გამოუშვა მაიკროსოფტმა და თვითონაც არ იცის? ეჰ რას გაიგებ…

ამ ვაკანსიამ სათაურის გამო მიიპყრო ჩემი ყურადღება. გახსნამდე გული მიგრძნობდა, რომ რაღაც “ქართული დასაქმებისებური” იქნებოდა და არც შევმცდარვარ – ვაკანსია უნდა ნახოთ მხოლოდ ინგლისურ ენაზეო. როგორც მიხვდით დამლაგებელს ეძებენ და ინგლისური ენის ცოდნის გარეშეც შეასრულებს ადამიანი იმ ყველაფერს, რაც მოთხოვნებში წერია. ქართულად თუ იფიქრა, ოთახებს ვერ დაგვის? სასტუმროში შეიძლება მოსთხოვო ინგლისურის ცოდნა რაღაც დონეზე, კი ბატონო. მაგრამ, სრულყოფილად და უფრო მეტიც – ბრწყინვალედ? ეს ისევ საკუთარი ენის უპატივცემულობის პოლიტიკაა, რაც დღეს ჩვენშია გამეფებული, სამწუხაროდ. ევროპის არც ერთ ქვეყანაში არ ცდილობს მომსახურე პერსონალი, გელაპარაკოს ინგლისურად. იმ მაღაზიაშიც კი, რომლებიც ტურისტებზეა გათვლილი. თუ სულ არ გესმის ენა, მეტი რა გზაა… თუმცა სრულყოფილ ინგლისურს მათგან მაინც ვერ მოსიმენ… აქ კი – ინგლისური იცოდე ოღონდ და ქართული სულ დაივიწყე თუ გინდა…….

ესეც ისევ უცხოეთის და უცხოელების გაფეტიშება – აბა საზღვარგარეთ თუ არ დაგილაგებია, აქ როგორ დაალაგებ! იქ ხომ დალაგებაც თავად სრულყოფილებაა და უზარმაზარ ცოდნას იძენ, თუნდაც მტვრის გადასაწმენდი ჩვარის ხელში დაჭერის მანერაში…..

ესეც არასერიოზული საკონტაქტო ინფორმაციის მაგალითი. კლავიატურაზე მეტი რიცხვები ვერ იპოვეს რეგისტრაციისას, საინტერესოა? ბოლოში საწყლად ჩაკვეხებულ r-ზეც კარგად ვიხალისე – როგორც ცნობილია,                    gmail-ი ,მხოლოდ რიცხვებისაგან შემდგარი მეილის რეგისტრაციის ნებას არ აძლევს მომხმარებლებს. ხოდა რაც მოხვდათ, იმას მიარტყეს ბოლოში თითი, როცა gmail-მა თავაზიანად აცნობათ, მარტო რიცხვები არაო….. თანაც კარგა ხანი ეძებდნენ თანამშრომელს, ოპერატორს, თუ სწორად მახსოვს. ჩვეულებრივი მოთხოვნებით – საშუალო სკოლა დამთავრებული რომ დააკმაყოფილებს ისეთით… მოკლედ, ვის და რაში დასჭირდა ეს აფიორა, კაცმა არ იცის.

აქ რა ვთქვა არ ვიცი…. თან მძღოლიო თან IT . ანუ შეფსაც უნდა ემსახურებოდეს და კომპიუტერებსაცო…  ეს რაღაც ახალს მიაგნეს ქართველებმა, ინფორმაციული ტექნოლოგიების სფეროში და მალე ალბათ მსოფლიოს გააოცებენ…

რა თქმა უნდა! საოფისე პროგრამების ცოდნის გარეშე ქათამს როგორ აჭმევ ისე! ეს უკვე ის ვარიანტია, სჭირდებათ თუ არა, მაინც რომ ითხოვენ ინგლისურს და კომპიუტერს.

ჩვენი ბლოგის მკითხველების უმეტესობა, ვინც სწავლა დაასრულა უკვე, უმუშევარია, – როგორც გამოკითხვა ცხადყოფს გვერდზე… ასე, რომ უკეთეს მომავალს და საინტერესო სამახურებს გისურვებთ ჩემო ძვირფასებო…

პ.ს. ეს პოსტი ვინმეს გაღიზიანებას ან შურისძიებას ნამდვილად არ ისახავს  მიზნად. არც იმას ვამტკიცებ, რომ საიტებზე დადებული ვაკანსიებით დასაქმება შეუძლებელია. აქ მხოლოდ და მხოლოდ ფაქტებია ასახული…

რა არის TCP/UDP პროტოკოლი?

კომპიუტერები და სხვა მოწყობილობები, რომლებიც უკავშირდებიან ინტერნეტს, იყენებენ პროტოკოლს, რომელიც TCP/IP-ის სახელითაა ცნობილი. ეს პროტოკოლი ეხმარებთ მათ კომუნიკაციაში, ანუ ინფორმაციის გაცვლაში. მაგალითად, როდესაც კომპიუტერს ნიუ იორკში აქვს ამოცანა, გაგზავნოს ინფორმაციის ნაწილი  ლონდონში, მან უნდა იცოდეს მიმღები კომპიუტერის ზუსტი IP მისამართი. იმისათვის. რომ ინფორმაციამ მიაღწიოს დანიშნულების ადგილს, ის ყველაზე ხშირად იგზავნება ორი მეთოდით: TCP და UDP-ით.

განვიხილოთ ორივე:

TCP იშიფრება როგორც Transmission Control Protocol ამ მეთოდის გამოყენებისას, კომპიუტერი უკავშირდება მეორე კომპიუტერს, აგზავნის ინფორმაციას უშუალოდ კომპიუტერის გავლით და რჩება კავშირზე, სანამ ხდება ინფორმაციის გადაცემა. ასეთი კავშირისას, ჩვენს კომპიუტერებს გარანტია აქვთ, რომ ინფორმაცია ადრესატამდე მივა უსაფრთხოდ და სწორად. ამის შემდეგ მათ შეუძლიათ შეწყვიტონ კავშირი. მართალია, მონაცემთა გადაცემის ეს მეთოდი უზრუნველყოფს, რომ ინფორმაცია იყოს სწრაფად და საიმედოდ მიწოდებული. მაგრამ ამავე დროს, საკმაოდ ტვირთავს კომპიუტერს, რამდენადაც იგი აკონტროლებს კავშირს და ინფორმაციის გადაცემას თავიდან ბოლომდე. ცხოვრებისეულ მაგალითს თუ მოვიშველიებთ, TCP პროტოკოლით ინფორმაციის გადაცემა გავს იმ შემთხვევას, როდესაც თქვენ იღებთ ტელეფონს, ურეკავთ მეგობარს, საუბრობთ გარკვეული დრიოს მანძილზე და დიალოგის დასრულებისას ორივე კიდებთ ყურმილს.

UDP იშიფრება როგორც User Datagram Protocol. ამ მეთოდის დახმარებით ინფორმაცია „იფუთება“ პატარ-პატარა პაკეტებში და იგზავნება ქსელში, იმ იმედით, რომ ინფორმაცია ზუსტად და სწორად მიაღწევს ადრესატამდე. ეს ნიშნავს, რომ UDP პირდაპირ არ უკავშირდება მიმღებ კომპიუტერს, როგორც ეს ხდება TCP-ის შემთხვევაში, მაგრამ აგზავნის მონაცემებს და ეყრდნობა გამგზავნ და მიმღებ კომპიუტერებს, რათა მოხდეს მონაცემთა მიღება იმ წერტილში, სადაც მისი სწორად მიღება ყველაზე მეტადაა შესაძლებელი. მონაცემთა გადაცემის ეს მეთოდი არ გაძლევთ გარანტიას, რომ მონაცემები, რომლებსაც აგზავნით, ყოველთვის მიაღწევს ადრესატამდე. მეორე მხრივ კი, გადაცემის ამ მეთოდს აქვს ნაკლები დატვირთვა და ამიტომ უმეტესად გამოიყენება იმ სერვისებისათვის, რომლებიც არაა აუცილებელი, რომ ამუშავდნენ პირველი ცდისთანავე. ეს მეთოდი შეგვიძლია შევადაროთ, ძველ საფოსტო სერვისს. როდესაც თქვენ მიდიოდით ფოსტის შენობაში, ფუთავდით თქვენს გზავნილს და შემდეგ იმედოვნებდით, რომ ის მიაღწევდა ადრესატამდე, საფოსტო სერვისის მეშვეობით. ძირითად შემთხვევებში ეს ასეც ხდებოდა, მაგრამ ხდებოდა ისეც, რომ გზავნილი გზაში იკარგებოდა.

ესეც ასე, გავარკვიეთ TCP UDP პორტებს შორის განსხვავებაში. ახლა კი უკეთ გავეცნოთ მათ.

როგორც ვიცით, ნებისმიერი კომპიუტერს, რომელიც ჩართულია ინტერნეტში, მინიჭებული აქვს თავისი უნიკალური რიცხვთა კომბინაცია და ამ რიცხვთა ამ კომბინაციას IP მისამართი ეწოდება. ზუსტად ამ IP მისამართის საშუალებით ხდება კონკრეტული კომპიუტერის ამოცნობა ქსელში, სხვა კომპიუტერებს შორის. როდესაც ინფორმაცია იგზავნება ინტერნეტის მეშვეობით, როგორ უნდა უპასუხოს მას თქვენმა კომპიუტერმა? ის პასუხობს TCP და UDP პორტების მეშვეობით. წარმოიდგინეთ, რომ თქვენი IP მისამართი არის სპეციალური, ტელეგრაფის მიმღები ყუთი, ხოლო TCP და UDP ორი განსხვავებული არხი ამ ყუთზე დატანილი. ტელეგრაფის კომპანიამ იცის, როგორ გამოაგზავნოს ტელეგრამა, ზუსტად თქვენთნ მისამართზე – ისინი ამას თქვენი მიმღები ყუთისათვის მინიჭებული IP მისამართის მეშვეობით მოახერხებენ. ამის შემდეგ თქვენ მიიღებთ თქვენთვის განკუთვნილ ინფორმაციას ორი განსხვავებული არხის მეშვეობით.

პორტების მუშაობის მეთოდი ერთნაირია. მაშ ასე, თქვენ გაქვთ ერთი IP მისამართი და მასზე განლაგებულია უამრავი პორტი. უამრავის ქვეშ იგულისხმება მართლაც ძალიან ბევრი, თქვენ შეიძლება გქონდეთ დაახლოებით 65,535 TCP პორტი და 65,535 UDP პორტი, დაკავშირებული თქვენს IP მისამართთან. როდესაც პროგრამა იღებს ან აგზავნის ინფორმაციას ინტერნეტის მეშვეობით, ეს ინფორმაცია მიდის IP მისამართთან და მიმღები კომპიუტერის საჭირო პორტთან; თავის მხრივ კი ინფორმაციას პროგრამა როგორც წესი იღებს შემთხვევითი პორტით. თუკი ეს კავშირი ხდება TCP პროტოკოლის დახმარებით, მაშინ გამოიყენება TCP პორტები, ხოლო თუკი დაკავშირება ხორციელდება UDP პროტოკოლის მეშვეობით, მაშინ რა თქმა უნდა გამოიყენება UDP პორტები. ქვემოთ მოცემული ილუსტრაცია ასახავს დაყოფილ IP მისამართს, თავის უამრავ TCP და UDP პორტებად. გაითვალისწინეთ, რომ როდესაც ერთი აპლიკაცია იყენებს ერთ კონკრეტულ პორტს, სხვა აპლიკაცია მას ვეღარ გამოიყენებს. ეს გავს ცნობილ პრინციპს „რომელიც მოდის პირველი, ემსახურებიან მას“.

განვიხილოთ ეს ყველაფერი ვებ-სერვერის მაგალითზე. ყველამ ვიცით, რომ ვებ-სერვერს მართავს აპლიკაცია, რომელიც აძლევს საშუალებას სხვა კომპიუტერებს, ჩატვირთონ ინფორმაცია სერვერიდან, ანუ სხვანაირად მოინახულონ ვებ გვერდი, რომელიც ინახება სერვერზე.

ვებ-სერვერმა რომ მისცეს დაკავშირების უფლება სხვა კომპიუტერებს, მან უნდა მიამაგროს თავისი აპლიკაცია ლოკალ პორტს, რათა შემდეგ ეს პორტი იქნას გამოყენებული კავშირისათვის. ვებ-სერვერები ამისათვის როგორც წესი იყენებენ მე-80 პორტს, რომელიც იყენებს HTTP პროტოკოლს (default-ად). ეს პორტი უცდის და პასუხობს კომპიუტრებს, რომლებიც აგზავნიან მოთხოვნას ვებ-სერვერის მისამართით. როდესაც კომპიუტერი უკავშირდება პორტს, ის აგზავნის მოთხოვნილ ინფორმაციას (ამ შემთხვევაში ვებ-გვერდს) და როდესაც ინფორმაცია გაიგზავნება სრულად, ასრულებს კავშირს კომპიუტერთან. ანუ უფრო მარტივად, როდესაც ვებ-გვერდი იტვირთება თქვენს ბრაუზერში, ის აღწევს თქვენამდე ზემოთ აღწერილი გზით.

მეორე მხრივ, თუკი თქვენ, დაშორებული მომხმარებელი უკავშირდებით სერვერს ქსელში, მაშინ ეს ყველაფერი იმუშავებდა პირიქით. ანუ, თქვენი ბრაუზერი აირჩევდა შემთხვევით TCP პორტს პორტების განსაზღვრული დიაპაზონიდან და შეეცდებოდა დაემყარებინა კავშირი მე-80 პორტთან, ვებ-სერვერის IP მისამართზე. როდესაც კავშირი დამყარდება, ბრაუზერი გაუგზავნის სერვერს მოთხოვნას იმ კონკრეტული ვებ-გვერდის შესახებ, რომლის მონახულებაც თქვენ გსურთ. სერვერი მას გაუგზავნის მოთხოვნილ ინფორმაციას, მისი სრულად ჩატვირთვის შემდეგ კი შეწყდება კავშირი.

ახლა კი შევეხოთ FTP სერვერს. ეს გახლავთ სერვერი, რომელიც აძლევს საშუალებას, დაშორებულ კომპიუტერებს მიიღონ და გაგზავნონ ფაილები იმავე ვებ-სერვერის საშუალებით. FTP სერვერი ინფორმაციის მიღება-გაგზავნისათვის იყენებს TCP პროტოკოლის 20 და 21-ე პორტებს. შესაბამისად, თქვენ არ გექნებათ არავითარი პრობლემა ვებ-სერვერთან, რომელიც იყენებს 80-ე პორტს. როგორც კი ჩვენ ვუშვებთ FTP სერვერს, ის ავტომატურად იღებს 20 და 21-ე პორტებს და უცდის კავშირს, ინფორმაციის მისაღებად და გასაგზავნად.

უმეტესობა ცნობილი და ხშირად გამოყენებული აპლიკაციებისა იყენებს თავის განსაზღვრულ პორტს. ეს ინფორმაცია რეგისტრირდება ორგანიზაციაში სახელად IANA და ხელმისაწვდომია ყველასათვის, რათა თავიდან იქნეს აცილებული პრობლემები პორტების გამოყენებასთან დაკავშირებით. თქვენც შეგიძლიათ გადახვიდეთ ქვემოთ მოცემულ ბმულზე და გაეცნოთ ამ ინფორმაციას. IANA Registry

დღეს Facebook-ი “დაიბომბა” სპამით, რომელიც გვეპატიჟება, რომ ჩვენი პროფილები გავალამაზოთ საშობაო თემით…

ისინი, ვინც წამოეგნენ ამ ანკესს, თავისდაუნებურად ავრცელებენ ამ სპამებს…  მათ შორის ჩემი მეგობრებიც არიან დღეს და ბევრი ქექვის მერე, გაჩნდა ვარაუდი, რომ ეს სპამი ჯდება ბრაუზერში, აპლიკაციის სახით. ეს პოსტიც სწორედ უნებურ გმავრცელებლებს ან მათ მეგობრებს გამოადგებათ.

მოკლედ, ბევრი რომ არ გავაგრძელოთ, შვდივართ ჩვენი ბრაუზერების Extensions ან Add-on-ში. აღწერა ყველა ბრაუზერისათვის:

• Chrome: ვაჭერთ მარჯვენა მხარეს Customize ღილაკს, მერე Options Extensions. აქ მოძებნეთ და წაშალეთ ყველა საეჭვო აპლიკაცია, განსაკუთრებით ის, რომელსაც აღწერაში აქვს ფეისბუქი და იცით, რომ თქვენ არ დაგიყენებიათ. ამის მსგავსი :

ეს ჩემი მეგობრის ქრომში აღმოვაჩინე, ვერ ვიტყვი, რომ ზუსტად ესენი ავრცელებდნენ სპამს, მაგრამ არც ერთი არ დაუყენებია მას თავად და მეორე აპლიკაცია არაფერს არ აკეთებდა ფეიბუზე იმის მსგავსს, რაც აღწერაში აქვს.

• Opera: ვაჭერთ Opera-ს ღილაკს, ჩამოშლილ მენიუში ვირჩევთ Extensions და მერე Manage Extensions. აქაც იგივე – ყველაფერს საეჭვოს ვშლით.
• Mozila Firefox: ვაჭერთ Mozila Firefox-ის ღილაკს, მერე Add-on და მერე Extensions. აქაც წაშალეთ, ან Disable გაუკეთეთ.

ან თუ ეს პრობლემას არ შეგიქმნით რაიმეს, საფუძვლიანად წაშალეთ ბრაუზერი და თავიდან დააყენეთ…

შენიშვნა: არ შეგეშინდეთ აქ აპლიკაციების წაშლის, არაფერს დააშავებთ ამით

ჩემი თაობის ბავშვობა იმ მძიმე 90-იან წლებს დაემთხვა, რაც დღემდე ტკბილ-მწარე მოგონებად დარჩა საზოგადოების ნაწილს

ჩვენ არ გვქონდა დენი, ბუნებრივი აირი, კომპიუტერი, ახალ-ახალი ფერადი სათამაშოები, არ გვიხდიდნენ დაბადების დღეებს დაბადების დღის ცენტრებში და “მაკდონალდსში” (მადლობა ღმერთს). ჩვენ ბევრი რამე გვაკლდა, მაგრამ ამის გამო ჩვენ არ ვართ გონებაჩლუნგები… ანუ უკეთ რომ ვთქვათ, არ ვართ ჩამორჩენილები რამეს, რადგან არ ანაბანა არ გვისწავლია კომპიუტერის დახმარებით…. ჩვენ მშობლიური ანბანი გოგებაშვილის “დედა ენამ” გვასწავლა და ამით ძალიან ბედნიერი ვარ მე პირადად…. ხოლო ის, რაც გვაკლდა , ვცდილობდით, რომ ჩვენით აგვენაზღაურებინა…

ასე მაგალითად, როცა თავდაპირველად “ბარბი თოჯინები” გამოჩნდა, საკმაოდ ძვირი ღირდა და ჩემს უბანში მშობლების უმეტესობას არ ჰქონდა საშუალება მისი ყიდვის. ბავშვი კი რის ბავშვია, თუ რაიმე დაინახა, უნდა… მით უმეტეს, როცა მეზობელ ბავშვს უყიდეს პირველად ეს თოჯინა… ახლაც მახსოვს შავთმიანი პატარა თოჯინა, ქათქათა თეთრ კაბაში შემოსილი როგორ გამოიტანა და შორიდან დაგვანახა, დედის ზედამხედველობის ქვეშ. ხელის მოკიდებაზე ხომ საუბარიც ზედმეტი იყო, ეგრევე შეარბენინა დედის ბრძანებით და მას მერე აღარც გამოუჩენია. სამაგიეროდ, ყველამ ხომ იცოდა, რომ შვილს ბარბი უყიდეს! ეჰ… რა გქვენა მათ, ვისი მამაც ვერ მოხვდა ბენზინის ბიზნესში და ქვაბში არ ინახავდა დოლარებს? (არ ვხუმრობ, მართლა ასე იყო ) … რა და დაიბადა იდეა – გამეკეთებინა “ბარბი” საკუთარი ხელით!

დიდხანს არც მიფიქრია, ავიღე “შტაპიკები” , პლასტელინის დახმარებით გავაკეთე ტანი “შტაპიკზე”, შემოვახვიე ლამაზი ნაჭრები კაბის მსგავსად, პლასტელინის მეშვეობითვე მივაწებე თავზე თმა, რომელიც სკამზე დასაფენის ფოჩებისაგან დავამზადე – გავრეცხე, გავშალე, გავაშრე და მშვენიერი ქერა კულულები იყო   ფლომასტერით მივახატე სახე და პირველი “ბარბიც: მზად იყო… ცოტა ხანში ჩემი”ბარბები” საკმაოდ პოპულარული გახდა და მთელ უბანს დავუმზადე, რომ გვეთამაშა ერთად… რომ ცვდებოდა ახლებს ვაკეთებდი, “შტაპიკების” ამოწურვის მერე ლეღვის ტოტებს ვიყენებდით – ლეღვის ნორჩი ტოტები საკმაოდ კარგად იფცქვნება და გადასარევი მასალა იყო . მერე დავხვეწე, “მოძრავი” ხელ-ფეხიც გავუკეთე და ვერთობოდით იქამდე, სანამ “ბარბები” ხელმისაწვდომი არ გახდა ყველასათვის …

ზევით დავწერე, კომპიუტერი არ მქონდა მეთქი, მაგრამ დედას სამსახურში მათამაშებდნენ ხოლმე თანამშრომლები.ეს ის დრო იყო, როცა კომპიუტერს მაუსი არ ჰქონდა და “ვინდოუსი” როგორც ოპერაციული სისტემა საერთოდ არ არსებობდა. იყო მხოლოდ დოსი და მორჩა… მაგრამ კომპიუტერი ხომ იყო! მეც მომინდა მქონოდა სახლში, რაც ზღაპარი იყო მაშინ. ამიტომ, კომპიუტერიც ჩემით “დავამზადე”. “კლავიატურის” ფუნქცია საგულე საშუალების “ინტერკორდინის” ცარიელ ფირფიტას დაეკსირა. ვისაც ახსოვს ეს წამალი, დიდი ფირფიტა ჰქონდა, სადღაც 30 ტაბლეტი იყო, თუ მეტი, შესაბამისად, “კლავიატურად” ძალიან გამომადგა ხოლო “მონიტორობას” კონსერვის დიდი ქილის პლასტმასის თეთრი სახურავი ეწეოდა… სხვათა შორის პირველად მე “მქონდა” ბრტყელ ეკრანიანი მონიტორი

ჩვენს ბავშვობაში ჩვეულებრივი ქალაქის ტელეფონი თითქმის ყველა ოჯახში იყო, მაგრამ პრაქტიკულად უფუნქციო. მეც მშვენივრად ვერთობოდი წითელი, თეთრი და შავი დისკიანი ტელეფონების აპარატებით, მაგრამ არ მაკმაყოფილებდა ის, რომ “მიბმული” იყო ტელეფონი და თამაშისას ვერსად ვერ წავიღებდი. მერე კი დავათრევდი გაფუჭებულ აპარატს, მაგრამ დიდი და მოუხერხებელი იყო… ხოდა გაჩნდა ისევ იდეა, – ავიღე ხის ნაფოტი, დავხატე ღილაკები, პატარა ეკრანი და მერე რატომ მომივიდა ეს თავში აზრად არ ვიცი, ლურსმნით ჩავხვრიტე და სირმით გავუკეთე “გასაშლელი ანტენა”.  ესეც ჩემი პირველი “მობილური”.1991-92 წლებში მობილური საერთოდ არ იყო საქართველოში, მაგრამ სამაგიეროდ ტელეფონის ხელოსნებს ჰქონდათ ტელეფონის ყურმილი, ზედ დამაგრებული დისკით,იყო კალკულატორიც… ხოდა მათი სინთეზით მივიღე”მობილური”  

ბავშვი რაც უფრო იზრდება, იზრდება მისი ცნობისმოყვარეობაც და ჩხირკედელაობის სურვილიც. არც მე და ჩემი ბიძაშვილი ვიყავით ამ მხრივ გამონაკლისები და ერთმანეთის მიყოლებით ვშლიდით ძველ რადიოებს, ტელევიზორებს, საათებს, ფირსაკრავებს…. იყო შეკეთების წარუმატებელი მცდელობებიც. ასე მაგალითად, ჩემმა “აღდგენილმა” მაღვიძარამ კი დარეკა, მაგრამ აღარ გამოირთო, ძლივს გავაჩუმეთ. ჩემი და ბიძაშვილის მიერ “გარემონტებული” ფირსაკრავი კი ჩქარ-ჩქარა უკრავდა  

ჩემს ტოლ გოგონებს გეხსომებათ ბარბის მაღაზია ვაკეში და იქ გამოჭიმული ვარდისფერი სახლები ბარბებისთვის და ვარდისფერი ოცნება ჩვენთვის… ზუსტად მაშინ გამოსწორდა ცოტა ელ.ენერგიის მოწოდება ქალაქში და მწვანე ნავთქურებთან ერთად “kumtel”-ის ელექტრო გამათბობლები გამოჩნდა, რომელსაც თავისი ფორმის გამო, სამკუთხედის სტილის ყუთში იდო და ეს ყუთი ფორმით ძალიან ჰგავდა თოჯინის სახლს. ხოდა აქაც იდეა რეალობად იქცა, ამოვჭერი ფანჯრები, დავკიდე ვარდისფერი ფარდები, გავუკეთე შუაში კარდონი, გავაწყვე სათამაშო ავეჯით და “ორსართულიანი ბარბის სახლიც” მზად იყო

ერთი სიტყვით, იმ სიბნელესა და სიცივეში, როცა მხოლოდ შეშის ღუმელით, ნავთქურით ან ზემოთ ნახსენები ელექტრო გამათბობლით ვთბებოდით (ისიც ბედნიერ დღეებში), ახალ წელსაც ნავთის ლამპების შუქზე ვხვდებოდით და თოვლის პაპის არც გვჯეროდა… როცა ბავშვები სუნით და ფერით ვარჩევდით ნავთის ხარიხს და გაკვეთილებს ვამზადებდით სანთლების, ჯერ ჩვეულებრივი, მერე კი სარკიანი ლამპების ფონზე, ხოლო ჩვენი წიგნები ან უხარისხო ქსეროქსები იყო ძირითადად, ანდა ფერადი, ისიც ნათხოვარი და საკმაოდ შელანძღულიც… იმდენად, რომ გაკვეთილებზე “ჩემს წიგნში ეს გაკვეთილი ამოხეული იყო მას” ჩვეულებრივი მიზეზი იყო გაკვეთილის არ ცოდნისა. ოცნება იყო ვიდეო მაგნიტოფონი, რომ გვენახა ტომი და ჯერის ყველა სერია, დენის მოსვლა კი საღამოს დღესასწაული, რადგან ბასტი-ბუბუს ვნახავდით და ცოტა უფრო ვიგრძნობდით თავს ბავშვებად… დიახ, როცა ცხოვრებამ ასეთი ნაცრისფერი ბავშვობა შემოგვთავაზა ჩვენით ვიფერადებდით ჩვენს ბავშვობას ისე, როგორ შეგვეძლო… მე ასე, სხვა სვანაირად… და მიუხედავად იმისა, რომ ბევრი რამ გვაკლდა, როგორც ბავშვებს, ნამდვილად არ გვაკლდა კომპიუტერი და მისი მეშვეობით მიღებული განათლება. პირიქით, ჩვენთან იყო წიგნი, ფანტაზია და შემოქმედება… ადრეული ასაკიდანვე დავიწყე ზღაპრების და მერე მოთხრობების წერა, რაც ზუსტად ბევრი კითხვის და სხვა გასართობოს ნაკლებად ქონის დამსახურებაცაა …..

არ ვამბობ, რომ 21-ე საუკუნეში საერთოდ ხაზგადასასმელია ინფორმაციული ტექნოლოგიები, მით უმეტეს, თავად ამ სფეროში ვარ უკვე კარგა ხანია, მაგრამ არ უნდა მივაჩეჩოთ ბავშვებს ის ზედმეტად… სად მზამზარეული თამაშები, სადაც სხვის მიერ დაწერილ გეგმას მიჰყვები და შენი იდეების განხორციელება ნაკლებად შეგიძლია, მხოლოდ “შემსრულებელი” რომ ხდები და სად ეზოში, თანატოლებთან ერთად გამართული ომობანა, სახლობანა, ექიმობანა, ორდროშობანა და სხვ. სადაც სწავლობ ლიდერობას, გეგმავ რაღაცებს, ავითარებ იდეებს…. საიდანაც იწყება პირველად ურთიერთობებს და სწავლობ ამ ქვყნად უძვირფასესს – მეგობრობასაც…

ამიტომ ნუ გეცოდებით, თუ არ გვქონდა კომპიუტერი… ჩვენ გვიყვარს ჩვენი ბავშვობა, ჩვენი “გამოგონებებით”, ზღაპრული გმირებით, ჩვენს მიერ შეგროვილი “ნაკლეიკებით”, ძილისწინა ფერადი ოცნებებით…

მე არ მყავს შვილები და არც ის ვიცი, როგორ უნდა მოვახერხო, რომ ნაკლებად ისხდნენ კომპიურეტთან, როცა მეყოლებიან. მაგრამ შევეცდები აუცილებლად, რომ ვირტუალური სამყაროს გარდა ჰქონდეთ რეალური, თბილი სამყარო და პირველ რიგში შეიყვარონ წიგნი, ჰქონდეთ  ურთიერთობა და ჩვევა წიგნთან მუშაობის… დანარჩენს ყველაფერს ისწავლიან

ამ ვიდეოს კი ვუძღვნი ჩემს თანატოლებს, ვის ბავშვობასაც ათბობდა ორი ჯუჯას კეთილი სიმღერები

“ფეისბუქი” ჭასავით და ჭაზე უძირო რამაა უკვე ვიცით, აქ ყველა არის ის ვინც უნდა, პოეტი, ინტელექტუალი, მეცნიერი, ფსიქოლოგი…. ამაში ხელს უწყობს და ეხმარება გუგლიც… თუმცა არ იციან გუგლის სწორად “გამოყენებაც”

ბლოგებსაც გუგლის ხარჯზე უძღვება უმეტესობა, თუმცა არც ესმით და ვერც გაუგიათ, როგორ აკლებს რეიტინგს დაკოპირებული პოსტები ყველას… ჩემი ბლოგი წელიწადზე მეტია არსებობს და არასოდეს მიკადრებია ჩემი მკითხველისათვის რამე დამეკოპირებინა და ისე დამედო… ეს არც მომავალში განმეორდება. ახლა კი ის, რამაც ეს პოსტი დამაწერინა – თითქმის უკვე ყველამ ვიცით “ფეისბუქზე” გვერდი, “ადამიანის ფსიქოლოგია”. მეც მქონდა ეს გვერდი მოწონებული, მეგობრის რჩევით და ხანდახან ვერთობოდი ამით.. ჰოდა ამ საღამოს აღმოვაჩინე, რომ ამ გვერდს აღებული აქვს პოსტი ჩემი ბლოგიდან ტესტი- შეგიძლიათ თუ არა იხაროთ ცხოვრებით? გადავამოწმე გუგლში და ამავე გვერდის “პერსონალურ ბლოგზეც” დევს გაშანშალებული ეს ტესტი, როგორც საკუთარი მონაპოვარი… ამის შესახებ მივწერე ფეისბუქზე და პასუხებს დავდებ “სქრინშოტების” სახით

რა თქმა უნდა ბმულებიც მივაწოდე, ველოდე, რომ მაჩვენებდა სად დევს “სხვაგან”, მაგრამ ამაოდ….  მე სასტიკად არ მიყვარს კონფლიქტური სიტუაციები და გამოვერიდე საერთოდ. ქალბატონი “ფსქიოლოგი” საკმაოდ გაღიზიანდა და ცოტა აგრესიაც იგრძნობოდა, შემდეგ რასაც წერდა. მთელი იმ მიმოწერის დადება აქ უაზრობა იქნება ახლა. ისიც ვნახე, როგორ დაწერეს სხვებმა, რომ ჩემთან უფრო ადრე დევს პოსტი და აუხსნეს, “სეოს” პრინციპების დახმარებით, რომ მე და ჩემი ბლოგი მართლები ვართ მაგრამ მხოლოდ სტატუსი წაიშალა “ფეისბუქზე” და ჩვენმა დიდმა :ფსიქოლოგმა” ამითი “ამოწურა” კონფლიქტი ალბათ თავისი აზრით. როცა “კოპი-ფეისთით” სწავლობ თუ ცდილობ ფსიქოლოგობას, სხვა გზა არც გაქვს ალბათ…. ჭეშარიტი ფსიქოლოგი ან ცოტა მაინც გარკვეული ადამიანი უფრო დიპლომატიურ პასუხებსაც მოძებნიდა და საქმის არსში გარკვევას ეცდებოდა კიდეც…. ის, რომ ტესტი მე არ შემიდგენია, პასუხი არაა ქალბატონო და იქნებ ჩემი შედგენილიცაა? მაშინ რას იტყოდით? დიახ, არაა ჩემი შედგენილი, მაგრამ თარგმნილია და კარგად მოგწერეს – ესეც ინტელეტუალური შრომაა, თარგმნილია რუსული გაზეთის ორი ფურცლიდან…. რომელსაც დავასკანერებ, როგორც კი საშუალება მექნება

მოდი ვნახოთ თარიღებიც…

ეს ჩემი პოსტი: ბმულიც კი დავდე ზევთ.

ეს მათ ბლოგზე:

მერე რა, რომ 2 თვის მერე აიღო პოტი, როგორც იმართლა შემდეგ თავი. 10 წლის წინ გამოშვებული ნივთის ქურდობა ქურდობა არაა?

თუ ვინმე დამიწყებს მტკიცებას, რომ ტესტი ჩემი მომზადებული არაა, გაეცნოს ჩემს ბლოგზე სხვა პოსტებს და ნახოს ჩემი წერის სტილი. უმეტესობა სიტყვა" “ბრძანდებით”-ის მაგიერ დაწერდა “ხართ”-ს. მე კი ვერიდები, რადგან არასწორია გრამატიკულად…

ამის მერე შეიძლება ჩაასწორონ იქ, შეცვალონ რაღაცები და ამიტომ ისევ პატარა “სქრინშოტი”

რას იტყვით, წვეთი წყალივით ჰგავს, არა? აქ ტავტოლოგიაც მაქვს სხვათა შორის, ბ –ს პასუხებში, მაგრამ დაღლილი ვიყავი და ჩასწორების თავი არ მქონდა. ამის შესასწორებლად მაინც შეეწუხებინათ თავი

ძნელია, ინტერნეტ სივრცეში ამტკიცო სიმართლე, არც დავწერდი არაფერს, ირიბად რომ არ დაებრალებინა ჩემთვის აქეთ პლაგიატი. კარგად შეგძლებიათ ადამიანების ცნობა, ძვირფასო “ფსიქლოგო” ნეტავ თქვენივე გვერდზე დადებულ ტესტში, შეგიძლიათ თუ არა ადამიანების ამოცნობაო, რა პასუხი მიიღეთ?

ეჰ, არადა რამხელა პატივს გცემდით, ყველაფერი თქვენი დაწერილი და თქვენი შრომით შექმნილი მეგონა, რეალურად კი… სხვადასხვა დროს სხვადასხვა წყაროებიდან აწაპნილ მასალებს ვიწონებდით თურმე, გაქებდით ამისათვის და თქვენც იფერებდით… აფერუმ!  სხვა ბლოგერებმაც ჩახედეთ ამ გვერდს, იქნება თქვენც იპოვოთ რამე და არ გაგიკვირდეთ თქვენი ბლოგი “თუ პირველად ნახეს”. ჰო მართლა, დამწყებო ბლგერო “ფსიქლოგო” ვორდპრესს აქვს შესაძლებლობა გაჩვენოთ ვინ საიდან გადმოვიდა და თქვენი ვიზიტი დაფიქსირებულია აქ, არაერთხელ, IP-იც კი ვიპოვე… და კიდევ – პერსონალური ნიშნავს საკუთარს, თქვენი ხელით დაწერილს და არა სხვისგან მოპარულს, იქნებ გეფიქრათ ამაზეც?

პ.ს. ეს პოსტი არ გადააკოპიროთ ბლოგზე, არ გამოგადგებათ

“ლივერპულის” ლეგენდარული კაპიტანი სტივენ ჯერარდი “წითლების” გულშემატკივრებისათვის სამწუხარო განცხადებას აკეთებს, ის შიშობს, რომ მისი კარიერა შესაძლოა ამ სეზონში დასრულდეს იმ ექვსი გამოტოვებული თვის გამო, რომელიც “სტივიჯიმ”  საზარდულის ტრავმის გამო გამოტოვა.

“წითელთა” კაპიტანმა ოპერაცია აპრილში გაიკეთა და მისი მოედანზე დაბრუნება საკმაოდ შეფერხდა. ჯერარდი ძირითად შემადგენლობას წინა შაბათს “მანჩესტერ იუნაიტედის” წინააღმდეგ გამართულ მატჩში დაუბრუნდე “ენფილდ როუდზე”, მაგრამ ამ მატჩში მას კვლავ გაურთულდა ტრავმა და ამის შემდეგ მან იფიქრა, რომ მისი კარიერა მერსისაიდულ გრანდში დასრულდა.

“ბუნებრივია, რომ რაღაცას ეჭვობდე.”  განუცხადა მან კლუბის ოფიციალურ ჟურნალს.

“დროთა განმავლობაში თავში სულ სხვადასხვა ფიქრები გიტრიალებს.”

“როდესაც ტრავმა მივიღე უკვე ვიცოდი, რომ ეს სერიოზული იქნებოდა, ვვარაუდობდი, რომ ეს ყველაზე რთული მომენტი იქნებოდა ჩემს კარიერაში.”

სტივენმა თქვა, რომ ქირურგიული ჩარევა აუცილებელი იყო, რამაც ის  ძალიან დაასუსტა და მისი ფიზიკური მდგომარეობა შელახა.

“სანამ სერიზოულ ტრავმას მივიღებდი მანამდე წვრილმან პრობლემებს ყურადღებას არ ვაქცევდი, თუმცა ვხვდებოდი, რომ ყველაფერი რიგზე არ იყო, ვცდილობდი ჩემი ფიზიკური მდგომარეობა მემართა მაგრამ ჩემ სხეულს ვერ ვიმორჩილებდი, მე არ ვიყავი ის ფეხბურთელი ვინც მინდოდა, რომ ვყოფილიყავი.” დაამატა მან.

მისი თქმით ტრავმის შემდეგ სულ ცუდ განწყობაზეა და ცუდი აზრები უტრიალებს თავში მის მომავალთან დაკავშირებით.

“ტრავმიდან ორი კვირის განმავლობაში დეპრესია ფამეუფლა თუმცა შემდეგ შედარებით გამომიკეთდა ხასიათი, უდავოა, რომ უკანასკნელი ექვსი თვე ჩემს კარიერაში ურთულესი აღმოჩნდა.”

შაბათ საღამოს ალასკას შტატის ქალაქ კეტჩიკანის სასურსათო მაღაზიას მოულოდნელი და უჩვეულო კლიენტი ეწვია, ეს კლიენტი არც მეტი, არც ნაკლები პატარა დათვის ბელი გახლდათ, კეტჩიკანი შტატის უკიდურეს სამხრეთით ზღვის პირას მდებარეობს, ქალაქი ძალიან ახლოსაა ტყესთან და აქ დაახლოებით  8 ათასი მოსახლეა, პატარა ბელის უჩვეულო საქციელმა კი  დიდი  ინტერესი გამოიწვია მთელ მსოფლიოში.  შემოგთავაზებთ მაღაზიის მენეჯერის ასისტენტის ჯო სტოლარის მიერ გადაღებულ კადრებს, თუ როგორ დააბიჯებს პატარა ბელი სასურსათო მაღაზიის დახლებზე, სავარაუდოა, რომ მას ამ დახლებზე დალაგებული სტაფილო, კარტოფილი და ხახვი სულაც არ იზიდავდა, თუმცა გზა აებნა და ელექტროკართან მისულმა როდესაც ის ავტომატურად გაიღო მაღაზიას მიაშურა.  დარმწუნეებული ვარ “ადამიანი კლიენტები” გაოცებას ვერ დამალავდნენ, როდესაც ბოსტნეულის ასარჩევად მისულებს იქ პატარა დათვი დახვდებოდათ, რამოდენიმე წუთში პოლიციაც გამოიძახეს და პატარა დათუნიას დასაკავებლად ორი “ახმახი” ამერიკელი მობრძანდა, თუმცა ცხოველთა დამცველთა საზოგადოების წარმომადგენელმა პირველობა არავის დაუთმო, ფრთხილად სტაცა ხელი პატარა ბელს და სავარაუდოდ უკან ველურ ბუნებაში დააბრუნა. 

“ბარსელონას” არგენტინელმა სუპერვარსკვლავმა ლიონელ მესიმ კომენტარი გააკეთა მის და პორტუგალიელი სუპერვარსკვლავი კრისიტიანო რონალდოს შესახებ და განაცხადა, რომ სულაც არ ცდილობს რამე კრისტიანუ რონალდუზე უკეთ გააკეთოს, ამ ორი ფეხბურთელის შედარება განსაკუთრებით აქტუალური გახდა, მას შემდეგ რაც პორტუგალიელმა “შვიდიანმა” კატალონიელთა მთავარ მტერთა ბანაკს მიაშურა და თავისი იმდროინდელი კლუბი “მანჩესტერ იუნაიტედი” მიატოვა 2009 წელს.

მესის აზრით ის პირადად არავის არ ეჯიბრება და მხოლოდ მისი საყვარელი კლუბის მომავალ წარმატებებზეა კონცეტრირებული. 

“–მე დუელი არ მაქვს კრისტიანო რონალდოსთან.”

განუცხადა არგენტინელმა ტალანტმა რეპორტიორებს.

“– მე მხოლოდ ჩემი კლუბის დახმარებისათვის ვიბრძვი და მინდა კიდევ ბევრი წარმატება მოვუტანო.”

“არასოდეს არ ვედრები კრისტიანო რონალდუს, როდესაც მას ვუყურებ და არ ვცდილობ რამე მასზე უკეთ გავაკეთო.”

ლეო აგრეთვე შეეხო “ბლაუგრანას” ყველა დროის საუკეთესო ბომბარდირ სეზარ როდრიგესს, რომელსაც “ბარსელონას” მაისურით 235 გოლი აქვს გატანილი.

“მე მხოლოდ ტიტულების მოგება და ამ გზით ისტორიაში შესვლა მსურს” დაამატა მესიმ.

“მომავალში მე გოლების გატანას ამ რეკორდის დასამხობად კიარა ჩემი კლუბის დასახმარებლად ვაპირებ.”

ლიონელ მესის აგრეთვე კითხეს დღეს გასამართი ჩემპიონთა ლიგის მატჩის შესახებ, ჩეხეთის ჩემპიონ პლზენის “ვიქტორიასთან”, მესიმ ამ გუნდთან მიმართებაში სიმპატიები არ დამალა და განაცხადა რომ ჩეხური კუბი არც თუ ისე იოლი მეტოქეა, როგორც ბევრს ჰგონია.

“ჩემპიონთა ლიგაზე იოლად დასამარცხებელი გუნდები არ მონაწილეობენ, მიუხედავად იმისა საიდან არიან ისინი ჩვენ უყურადღებობა შესაძლებელია ძვირად დაგვიჯდეს, მათ არც თუ ისე ცუდად ითამაშეს “მილანის” წინააღმდეგ და შანსებიც ჰქონდათ.”

“ჩვენ როგორც ყოველთვის, მოედანზე მოწინააღმდეგის პატივისცემით გავალთ.” 

დღეს მეგობარმა მაჩუქა საპატრიარქოს მიერ გამოცემული წიგნი “ჯვრისწერის საიდუმლო და ეკლესიური ოჯახი”. წიგნში როგორც უკვე მიხვდით, გადმოცემულია ქრისტიანული ოჯახის არსი. ეს პოსტი უფრო საინტერესო იქნება იმ მამაკაცებისათვის, ვისაც ჰგონია, ცოლს და საერთოდ ქალს, “თავზე უნდა ეჯდეს” და მართოს თავისი სურვილისამებრ და არცთუ იშვიათად, რელიგიას იყენებენ ამ საქციელის გასამართლებლად… პოსტი ასევე საინტერესო იქნება ალბათ არაეკლესიური ადამიანებისათვის, რადგან არავითარი ქადაგება არაა აქ,  უბრალოდ კარგადაა გადმოცემული ქალის და მამაკაცის ურთიერთდამოკიდებულება, ქრისტიანული თვალთახედვიდან. ზოგადად, ყველასათვის საინტერესო იქნება, ვისაც აინტერესებს, მართლმადიდებლური ეკლესიის ჭეშმარიტი მიდგმა ამ საკითხისადმი.

ქორწინება – კაცისა და ქალის ურთიერთსიყვარულის ყველაზე სრულყოფილი განხორციელებაა. სიყვარული მათ ისე აერთებს, რომ ორნი ერთი ცხოვრებით ცოცხლობენ სრულყოფილ ჰარმონიაში. ღმერთის მიერ კურთხეულ-განათებული სიყვარული ბედნიერების უდიდესი წყაროა, რომელიც ქორწინებაში მოიპვება; სწორედ მასში ძევს გარდაქმნის ძალა იმათთვისაც, ვისაც უყვარს, და იმათთვისაც, ვინც უყვართ. სიყვარულის  ასეთი გარდამქმნელი ძალის შედეგად ოჯახური ცხოვრების ყველა სიძნელე და ნაკლოვანება შეიძლება დაძლეულ იქნას. ჭეშმარიტი სიყვარული არასოდეს არ წყდება – არც ამქვეყნად, არც მომავალ საუკუნეში. ქორწინებაში უმთავრესი უნდა იყოს უერთგულება და ურთიერთნდობა, რამეთუ შეუძლებელია იყოს მოტყუება სიყვარულში. როცა ცოლ-ქმარი სიყვარულით ერთდება, ისინი საერთო ცხოვრებას იზიარებენ და ყველაფერში ეხმარებიან ერთმანეთს, რასაც კი აკეთებენ: სიყვარული ერთურთისადმი ვლინდება ურთიერთშეწევნასა და თანადგომაში. ცოლ-ქმარი მხოლოდ ინდივიდუალური სიამისთვის კი არ უნდა ცხოვრობდეს, არამედ ერთმანეთისათვის, რამეთუ სწორედ ასეთ ცხოვრებაში მდგომარეობს ჭეშმარიტი სიყვარულის აზრი.

გვირგვინთა დადგმა, რომელიც ჯვრისწერის აღსრულებისას ხდება, სიძესა და რძალს ახალ თემად, ახალ ერთობად წარმოაჩენს ქრისტეში. ქმარია ამ თემის მეთაური, თავი, – როგორც  ქრისტეა ეკლესიის თავი, (ეფეს. 5,23). ეს მეთაურობა ძალაუფლება კი არ არის ცოლზე და ოჯახზე, არამედ ღმრთისგან მოცემული პასუხისმგებლობაა. ქმრის მეთაურობა არის მისი მსხვერპლგაღებითი მსახურება სიყვარულისადმი. იგი უნდა ასაზრდოებდეს და დაჰფუფუნებდეს თავის ცოლსა და ოჯახს, “ვითარცა ქრისტე ეკლესიასა” (ეფეს. 5,29). ცოლი – თავის ქმრის შემწეა, ცხოვრების საყვარელი თანამგზავრისა, სიხარულისა და კეთილდღეობის წყაროსი. ევაში – სიცოცხლის დედაში გამომჟღავნდა სიცოცხლის სისრულე, რადგან უმისოდ ადამი მარტო იყო და მას არ ჰყავდა თავისი შესაფრი თანამგზავრი         (“…არა კეთილ არს ყოფად კაცისა ამის მარტოსა, უქმნეთ მაგას შემწე, მსგავსი მაგისი” – დაბად. 1,18). როგორც სიცოცხლის მატარებელი შვილთა ჩასახვაში, ცოლი უშუალდ ზრუნავს სიცოცხლესა და მის ხარისხზე, სწორედ იგია ის, ვინც შინაარს ანიჭებს თავისი ქმრისა და თავისი ოჯახის ცხოვრებას.

აი ასე. იმედია გამგები გაიგებს და ჩასწვდება ამ ორი პატარა აბზაცის დიდ აზრს. ისე კი, რატომ არ უნდა უნდოდეს ადამიანს ჰარმონიაში ცხოვრება და რა არის აქ მიუღებელი? მგონი არაფერი

დასასრულ, ერთ პატარა შემთხვევასაც მოვყვები: დღეს მცხეთაში გახლდით მეგობრებთან ერთად, სვეტიცხოვლის ეზოში ვისვენებდით. იქვე შორიახლოს მამაო ფუსფუსებდა მუშებთან ერთად, ეზოში ახალი სკამების განლაგების გეგმას განიხილავდნენ. ცალ-ცალკე დავდგათ ეს სკამები მამაო? – ჰკითხა ერთ-ერთმა. არა, ერთადო, მიუგო მამაომ – შეყვარებულებისთვისაც ხომ უნდა ვიფიქროთო. შეყვარებულებისთვისო? გაუკვირდასავით მუშებს. აბა რა, ღმერთი სიყვარული არსო – ბრძანა მოძღვარმა…  – ეს მათთვის, ვინც შეყვარებულებს ერთად ხელიხელჩაკიდებულ სეირნობასაც კი უწუნებს თბილისი ქუჩებში

ბედნიერებას და ჭეშმარიტი, დიდი სიყვარულის პოვნას გისურვებთ, ჩემო მკითხველებო

XXI საუკუნე ნელ–ნელა ეშხში შედის და უკვე ნათელია, ამ საუკუნეში უხასიათობამ იმატა, ეს ნამდვილად სტრესის საუკუნეა და როდესაც სტრესი და ცუდი განწყობა ცდილობს თავისი გამარჯვება იზეიმოს, ჩვენ ადამიანებმაც უნდა ვიღონოთ რამ მის შესაჩერებლად, ყოველთვის ვცდილობ დეპრესია და სტრესი, ცუდი ხასიათი თაიდან ავირიდო, თუმცა ეს ხომ შეუძლებელია, ამ შემთხვევაში კი მათ ცდროულად თავიდან მოცილებაზე მიჩნდბეა საზრუნავი, მათთან ბრძოლის საკუთარი მეთოდი მაქვს და ვცდილობ ეს გამოვიყენო, ჩემი ოპტიმიზმნარევი რეალიზმის აღქმის საუკეთესო საშუალება კი ქართულ სულშია, სულში რომელიც ვერავინ ჩაკლა და ის დარჩება სამარადჟამოდ, ქართველებს „ჭკუამხიარულობას“ გვწამებენ, განა ჩვენ არ გვაქვს ყველაზე მეტი გასახარი?

იტყვით სად შენი განწყობა და სად საქართველო? რატომღაც გლობალურად აზროვნებას ვარ მიჩვეული და საბოლოოდ მაინც პატრიოტიზმამდე „ვმსხვილმანდები“.

ქართველები ხომ, ყველაზე ახლოს არიან უფალთან, თავისი ტრადიციებით, კულტურით, ისტორიით…

მინდა გაგიზიაროთ ერთი პატარა დეტალი რაც მე ძალიან კარგ განწყობაზე მაყენებს, ეს პატარა დეტალი ერთი ლექსია, რომლის წაკითხვაც მუდამ სიამოვნებით გამოწვეულ ღიმილს მგვრის რაც არ უნდა ცუდ ხასიათზე ვიყო, რადგან ამ ლექსის შინაარსის მოყოლით ვცდილობ ჩემს სტუმრებს მსოფლიოს სხვადასხვა კუთხიდან – საქართველო განვაცდევინო.

– – –

მაღალ ტახტრევანზე იჯდა მამაღმერთი, 
თეთრი ღრუბლები ეფინა ბალიშებად, 
მყინვარი შანდლად ედგა , 
შიგ მზე სანთლად ენთო 
და ხალხს ელვის კვერთხით სურვილს ანიშნებდა. 
წყალობა უფლისა თურმე ყველას მისწვდა , 
მიწის ყველა მკვიდრი თავისთან შეჰყარა , 
გაშლილ ხელისგულზე ედო დედამიწა , 
რომ კაცთა მოდგმისთვის გაეყო ქვეყანა . 

მის წინ რიგში იდგენენ ზანგნი თუ არაბნი , 
ფრანგნი თუ… ვინ მოსთვლის ღვთის ნებას მინდობილთ . 

ზოგს ველი არგუნა, ზოგს მთების ქარაფი, 
ზოგს ცხელი უდაბნო, ზოგს ვრცელი მინდორი, 
ზოგს მთა მოუწია, ზოგს მთის კალთები . 
უფლის განაჩენი არ იყო სადაო . 

მხოლოდ ამ გრძელ რიგში არ ჩანდნენ ქართველნი, 
რიგი და ქართველი? სადან სადაო 

და როცა პირწმინდად დარიგდა მთა ბარი, 
გოჯიც კი მიწისა არ დარჩა უბრალოდ, 
უეცრად ჩვენები, სად იყვნენ სად არა, 
წარუდგნენ და ჰკითხეს: 
ჩვენ რა ვქნათ უფალო 

მიწის ამზომველნი სულს ძლივსღა ღაფავდნენ, 
ფრიად დამაშვრალი ჩანდა თვით მეუფეც, 
განცვიფრდა : 
ვინა ხართ, სადა ხართ აქამდე 
მთელი დედამიწა გავყავი მე უკვე… 

ქართველნი გახლავართ, 
გავშალეთ ნაბდები … 
შენი სადგეგრძელო თასები დავცალეთ, 
რიგს ლხინი ვარჩიეთ, გაქეთ და გადიდეთ 
და დაგვაგვიანდა ჰე ღმერთო მოწყალევ… 
დავლოცეთ შენს მიერ შექმნილი სამყარო, 
მეუფევ მაღალო! 

და რადგან ეს მიწა ყველას გაუყავი, 
ცუდი თუ კარგი კუთხე გაეცი მთლიანად. 
რა უყოთ, ნუ სწუხარ, შენ კარგად იყავი, 
ოღონდ დაგვიცალე ეს ერთი ფიალა! 

…ალპებად, 
ანდებად, 
თუ კავკასიონის მთებად, 
აიწიენ წარბები შეკრული… 

სად დაგაბინაოთი- არ არის იოლი, 
ასეთი ლამაზნი. 
მამაცნი 
ერთგულნი… 
სულ ყველა გავეცი, ბილიკიც, ჭიუხვიც , 
მარტო დავიტოვე პატარა წალკოტი, 
იქ კალთა დავბერტყე სიტურფის, სიუხვის, 
საჩემოდ სამოთხის ხეხილით ვამკობდი, 
მე ჩემთვის მინდოდა მზიური ქედები 
და რადგან მიწის სხვა ნამცეციც არ არის, 
ზეცაში ვიცხოვრებ… 
ხოლო ეს ედემი - 
თქვენთვის დამითმია . 
დე, იყოს ალალი! 

და ასე წაბრძანდა ღმერთი ცათა შინა, 
და ჩვენ დაგვიტოვა ღვთიური მთა-ბარი,  
ამიტომ საქართველოს რა არ გააჩნია 
ქუხს მისი სიტურფის, 
სიუხვის ამბავი…..

და მაინც რით ვართ ეს ქართველები სხვებისგან განსხვავებული? 

იცით რატომ დგებიან ქართულ ხალხურ ცეკვებში ფეხის წვერებზე?! …